သုညအၿမင္

“သုညအၿမင္” (သကၠာယဒိ႒ိ ပယ္ပံု) – 

ကိုယ့္ခႏၶာကို ၿပန္ၾကည့္လို႔ ငါ သူတစ္ပါး ေယာက်ာ္း မိန္းမ ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါဆိုတာ မေတြ႔ရေတာ့ဘဲ ဆိတ္သုဥ္းသြားတာကို သုညအၿမင္လို႔ ေခၚတယ္။ ေလာကသံုးပါးကို သုညၿဖစ္ေအာင္ ပရမတ္ပညာနဲ႔ၾကည့္ႏိုင္ရမယ္။

 

ေလာကသံုးပါး

သတၱ ေလာက       = လူ၊ နတ္၊ ၿဗဟၼာ ႏွင့္ အပါယ္ဘံုသား။

ၿသကာသ ေလာက =  လူ၊ နတ္၊ ၿဗဟၼာ ႏွင့္ အပါယ္ဘံုသား ေနတဲ့ ဘံုဌာန။

သခါၤရေလာက       =  လူ၊ နတ္၊ ၿဗဟၼာ ႏွင့္ အပါယ္ဘံုသား သႏၱန္မွာ ၿဖစ္ပ်က္ေနတဲ့ ရုပ္တရား နာမ္တရား။

ဒီေလာက သံုးပါး ဘာမွရွာမေတြ႕ေတာ့ဘဲ ဆိတ္သုဥ္းသြားေအာင္ ပရမတ္ပညာနဲ႔ ၾကည့္ႏိုင္ရမယ္။ ဒါကို သုညအၿမင္ လို႔ ေခၚတယ္။ သကၠာယဒိဠိ ပယ္ၿပစ္ႏုိင္ရမယ္။ ဒါဆိုရင္ ေသမင္းကေန လြတ္ေၿမာက္သြားၿပီ။ ေသမင္းက ကိုယ့္ကိုမၿမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။

 

သုတၱနိပါတ္ေတာ္မွာ ေမာဃာရာဇ အမည္ရွိ ရဟန္းကို ဗုဒၶက –

သုညေတာ ေလာကံ အေ၀ကၡႆု၊

ေမာဃရာဇ သဒါသေတာ။

အတၱာႏုဒိ႒ိ ႕ ဦဥဟစၥ၊

ဧ၀ံ မစၥဳတေရာသိယာ။

ဧ၀ံေလာကံ အေ၀ကၡႏံ

မစၥဳရာဇာ နပႆတိ။

ေမာဃရာဇ သင္သည္ ငါရွိသည္ဟုအယူမွားေသာ သကၠာယဒိ႒ိကို ပယ္စြန္႔၍ ေလာကသံုးပါးကို သုညၿဖစ္ေအာင္ ဉာဏ္ပညာၿဖင့္ ၾကည့္ရႈေလာ့။ ဤသုိ႔ၾကည့္ရႈႏုိင္သည္ရွိေသာ္ ေသမင္းကိုလြန္ေၿမာက္၏။ ေမာဃရာဇ ဤသို႔ေလာကသံုးပါးကို သုဥ္းဆိတ္သြားေအာင္ ၾကည့္ရႈႏိုင္သူကို ေသမင္းမၿမင္ႏိုင္ေတာ့ၿပီ။

 

ပရမတ္ပညာၿဖင့္ သုညၿဖစ္ေအာင္ ၾကည့္ပံု

အာရံုကိုမသိတာက ရုပ္၊ သိတာက နာမ္ အပံု ႏွစ္ပံု ပံု ပါမယ္။

သတၱေလာကလို႔ေခၚတဲ့ သတၱ၀ါေတြကို ရုပ္နဲ႔ နာမ္ခဲြၿပီး ရုပ္တစ္ပံု နာမ္တစ္ပံု ပံုပါ။

ၾသကာသ ေလာကလို႔ေခၚတဲ့ ဘံု႒ာနက မသိတတ္တဲ့အတြက္ ရုပ္ပံုမွာ ပံုပါ။

ဒါဆိုရင္ ပရမတ္ဉာဏ္နဲ႔ေ၀ဖန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပညတ္တပ္ထားတဲ့ ငရဲ၊ တိရစာၦန္၊ အသူရကာယ္၊ ၿပိတၱာ၊ လူ၊ နတ္၊ ၿဗဟၼာေတြ ေပ်ာက္ၿပီး ပရမတ္ၿဖစ္တဲ့ ရုပ္နဲ႔ နာမ္ေတြသာပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဒီလိုသိသြားတာက သတၱေလာကနဲ႔ ၾသကာသေလာက ႏွစ္ခုလံုး ဆိတ္သုဥ္းၿပီး သုညၿဖစ္သြားပါတယ္။

သခါၤရေလာကလို႔ေခၚတဲ့ ရုပ္နာမ္ ကို သုည ၿဖစ္ဖို႔က –

နာမ္ဆိုတာ အတံုး အလံုး အရည္ အဖတ္ အမႈန္အမႊား ဆိုတာ ရွိလား။ (မရွိဘူး) ဒါဆိုရင္ နာမ္တရားဟာ သုညဆိုက္သြားပါတယ္။

ရုပ္တရားဆိုတာ အားလံုးပါတယ္။ (ပထ၀ီဓါတ္မွာ အလံုး အတံုး အရည္ အဖတ္ဆိုတာ ရွိလား။ (မရွိဘူး) သေဘာတရားေလးပဲရွိတာကိုပဲေတြ႕ရတယ္။ ဒါဆိုရင္ ရုပ္တရားလည္းပဲ သုညဆုိက္သြားပါၿပီ။

ဒါဆိုရင္ ေလာကသံုးခုလံုး သုညဆိုက္သြားပါၿပီ။

 

ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါရွိတယ္လို႔ ယူဆတဲ့သူမွ ေသတယ္ဆိုတာရွိတယ္။

ပုဂၢိဳလ္သတၱ၀ါမရွိရင္ ေသတယ္ဆိုတာလည္း မရွိေတာ့ဘူး။

ငါရွိတယ္ဆိုမွ ေသတယ္ဆိုတာရွိတာ။

ငါမွမရွိရင္ ေသတယ္ဆိုတာလည္း မရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး။

ဒီလိုပိုင္းပိုင္းၿခားၿခားသိသြားတဲ့သူကို ေသၿခင္းတရားဟာ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ၿဖစ္ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါကိုပဲ ရည္ရြယ္ၿပီး ေလာကကို ဆိတ္သုဥ္းေအာင္ ၾကည့္ၿမင္ႏို္င္ေသာသူကို ေသမင္းမၿမင္ႏိုင္လို႔ ေဟာေတာ္မူခဲ့တာပါ။

 

အညြန္း- အရွင္ဇ၀န (ေမတၱာရွင္- ေရႊၿပည္သာ) ေရးသားေတာ္မူေသာ လူငယ္မ်ားအတြက္ ဂမၻီရ၀ိပႆနာ အတြဲ ၃+၄ စာအုပ္။

 

 

This entry was posted in ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s