အေဖာ္ရွိမွ ေနလို႔ရမွာလား။

ၿပင္ပ အာရံုေပၚမွာ မွီခိုေလေလ အဲ့ဒီအာရံုမရွိတဲ့အခါမွာ မေနတတ္ မထိုင္တတ္ ၿဖစ္ေလေလပါပဲ။
ဒါေတြဟာ ဘ၀ကို အႏွစ္မဲ့ေသာအရာ၊ အသိဥာဏ္ကို တံုးေစေသာ အရာၿဖစ္တယ္။
 
တကယ့္ အေဖာ္သည္ ကိုယ့္စိတ္သည္ပင္ၿဖစ္သည္။
ကိုယ့္စိတ္ကို သိေသာသူသည္ ၿပင္ပအေဖာ္ရွာရန္မလိုဘူး။
 
ဘ၀သံသရာကို – တစ္ကုိယ္တည္း သြားေနတာပါ။
အေဖာ္မရွိပါဘူး။

 
ကိုယ့္စိတ္သာလ်င္ ကိုယ့္မိတ္ေဆြ။

(Mindfulness and Freedom go together)
သတိႏွင့္လြတ္လပ္မႈ သည္ အတူတူရွိေနတယ္။ 

 
လူတိုင္းမွာ အားငယ္စိတ္၊ ေၾကာက္ရြံ႕စိတ္၊ စိုးရိမ္ေသာက အနည္းနဲ႔ အမ်ားရွိတယ္။

 ဒါေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေအာင္ မလုပ္ရင္ စိတ္ဓါတ္အင္အားကုန္ဆံုးသြားေစတယ္။ စိတ္ၾကည္လင္မႈ မရွိဘူး။

သက္သာေစႏိုင္ဖို႔ တရားအားထုတ္မွ ရႏိုင္မယ္။

 

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိကစာအုပ္မွ-

This entry was posted in ေကာက္ႏႈတ္မႈမ်ား and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s